Vervlogen

Met zoveel liefde heb ik van je gehouden

dat, nu ik bijna je vergeten ben,

het zeggen van je naam mij is gebleven

een liefkozing, waar ik dagen op kan leven.

En dit is de liefste herinnering:

hoe op het plein, een honinglied van linden,

vanuit de schaduw over witte straten

je aan kwam lopen. Speelse zomerwinden

sloegen de gele zijde van je kleed

tegen je ranke lichaam, en je ogen

waren van heimwee raadselig verwijd.

Hoevele zomers zijn sindsdien vervlogen.

Met zoveel liefde toch heb ik van je gehouden

dat, nu ik bijna je vergeten ben,

het een liefkozing der lippen is gebleven

je naam te zeggen als ik eenzaam ben.

Bekentenis - Hans Warren (Uit : Wat doe je met me, Tijd?)

Kredietwaardig

Wat je moeizaam opbouwt, raak je soms in één klap kwijt.

Maar is dat wel fair ?

Ben je niet kredietwaardig

als je steken laat vallen ?

Ben je kredietwaardig

als je steken opraapt

en leert van je fouten ?

Hoe geef je jezelf krediet

als anderen dat niet doen ?

Springen

We staan toch zeker niet alleen ? De hele traditie van de geschiedenis staat achter ons. Wij zijn niet de eerste minnaars die dit doen - die in opstand komen tegen de gevestigde orde, die zeggen : laat de status quo maar barsten, hoe het hoort interesseert ons niet, dit, wij, interesseert ons. En er zijn geen obstakels. Niet als je er goed over nadenkt. Wat kan ons tegenhouden ?

Uit : De kruistochten - Alan Ayckbourn

Voet

Mijn voet

zet ik neer

plant ik in de keuken

waar jij dreigend staat te zwaaien

met een soeplepel en een ovenwant

Grenzen markeren

en "het einde is in zicht"

Een einde maken

aan een dode mus

voelt toch als vermoorden

als de ander het overlijden nog niet had gemerkt

Bijna-mooi

No, this is not beauty, maybe not,

maybe,

this is the rest of it, maybe not,

maybe,

the rest of beauty, maybe not,

maybe,

what remains of beauty, maybe not,

maybe,

what is visible, certainly,

uncertain.

Your arms would not be able to stretch as far as necessary

to form an adequate gesture for beauty

(You know that, don't you?)

Uit : Beauty - Einstürzende Neubauten (tekst en muziek : Chudy/Hacke/Bargeld)

Strepen

Ik sta erop...

Ontken niet wat ik deed

negeer niet wat ik zei

wend je niet af van mij

Laat mij aankomen...

bij jou

voor één keer

één keer

maar

is voldoende

Mijn strepen zijn lang... en onderbroken

Ontglippen

Soms was zij heel den dag met zichzelve alleen,

langzaam boog zij zich dan af naar den wand

en zij verdween in onzichtbare verten: hij bleef alleen

achter, wachtende of zij wel keren zou uit dat land.

later keerde zij dan, maar zij was zo doordrenkt

door vijandige geuren en vreemde, geheimzinnige glansen,

dat hij zich door haar kussen verraden vond, en zich, gekrenkt

door de tederheid van haar machteloos en vermoeid erbarmen

langzaam uit den angst van haar tengere armen bevrijden moest.

De voortekenen - H. Marsman (Uit : Verzamelde gedichten)

Aanraking

Elke aanraking

kruipt onder mijn huid

beroert wat reeds lang

opgesloten zat in een

kistje, op slot

de sleutel weggegooid

Maar kijk : elke aanraking

is de sleutel

Sneeuwsporen

The early snow left on the yard

is in a heart-shaped patch

in the shade of the barn

the only snow on the ground

It isn't hard for me to see you

(you're wearing your red handkerchief

down at port authority)

Like the man used to say

you made my day

your call brought me out of a dream

Uit : You made my day - Welcome Wagon (tekst en muziek : Vito Aiuto)

Vingers

Met trilstaart en heel jong

loopt hij het huis in,

nestelt zich alsof hij alles

kent, hij ruikt zijn plek;

lijkt vol van dauw, vroeg in

september, en klauwt zichzelf

mijn hals in, zodat we daar,

met scherpe nagels in de zon,

de waakhond samen verfoeien;

is klaar met rondjes draaien,

slikken en verstouwen,

schaduw van een gekromde

klauw snijdt door de zon.

Pas dan zie ik hoe van een

flatgebouw een god springt.

Hij krijst en tiert

alsof hij op ons leven valt.

We blazen als gekken

en likken later van de vlek.

Kattenvingers - Stefan Hertmans (Uit : Kaneelvingers)

Passanten

We zijn

niet meer

dan passanten

in het leven van elkaar,

zo blijkt nu.

We komen niet samen,

we kruisten elkaar.

We geven elkaar weer op

al is een terugkeer onmogelijk

naar toen we elkaar niet kenden.

Knopen verbinden ons nog

voor altijd zelfs

maar onze knoop is doorgehakt...

Slaperig

Wat voel ik me moe

moe van de kou

moe van het wenen

moe van het hopen

moe van het houden

houden van

loslaten

Stoer

Hoe leg ik uit

dat ik stoer

aantrekkelijk vind ?

Dat ik stoer

charmant vind ?

Dat ik stoer

zo mooi vind ?

Stoer maakt een vrouw meisje

en dat meisje vrouw

Ziek

Het regende bij beken en het rook naar rottend gras

En de modder zoog mijn schoenen in de grond

Ik strompelde heldhaftig door een troosteloos moeras

Met een zelfgemaakte glimlach om de mond

Een portie macaroni met wat kaas is een festijn

't is te zeggen voor wie grote honger heeft

Maar ook een zieke pony kan een bron van vreugde zijn

Voor een man die echt om zieke pony's geeft

Uit : Tony, de zieke pony #2 - Hugo Matthysen (tekst en muziek : Hugo Matthysen)

Succes

Als techniek faalt

En het niet haalt

Van de wens

Van de mens

Om te streven

Tegenslag is ons werkelijk onbekend

Tegenslag komt altijd ongepland

De blauwdruk van succes is iets dat went

De blauwdruk tot succes als sexy trend

Uit : Als techniek faalt - Monza (muziek : Delacourt / Loots / Van Sichem / Weytjens ; tekst : Meuris)

Juichen

Ik mors je over al mijn paden liefste

Jij-rood de rozen en jij-blinkende het blauw

Jij-kano's in de blik van elke vrouw

Jij-beelden in parijzen van het water

Jij-lentebroden in de manden van de straten

Jij-kinderen die met een hoofdvol mussen

Achter de zonnebal aandraven

Jij-mei jij-wij

Jij-herteknieën van de zuidenwind

Ik juich je sterrelings

Jij-mei - Paul Rodenko (uit : Orensnijder tulpensnijder)

Aanzet

In de ruimte waarvoor ze zo bang zijn, leren de mensen leven en sterven. Te midden van hun mentale ruimte ontstaan het isolement, de verwijdering en het lijden. Dit behoeft nauwelijks commentaar: de minnaar hoort de roep van zijn geliefde over de oceanen en de bergen, over de bergen en de oceanen hoort de moeder de roep van haar kind. De liefde bindt, en zij bindt voor eeuwig. De betrachting van het goede is een binding, de betrachting van het kwade een ontbinding. Het isolement is een andere naam voor het kwaad; het is ook een andere naam voor de leugen. Want er bestaat alleen een prachtige, grenzeloze, wederzijdse verstrengeling.

Uit : Elementaire deeltjes - Michel Houellebecq

Bijl

Morgen wordt het koud en droog.

De warme dieren verlaten het water

en bouwen dikke bergen tegen het noorden.

Naar onbewoonde spleten kruipt het mos.

De onderwaterplanten slapen in de modder

en de mollen graven aan hun wintergraf.

Ook ik verdwijn, maar langzaam als het maanlicht

dat 's nachts weerkaatst op dun geworden ijs.

Oud ben ik geworden, koud en droog.

Zoals 's winters de met sneeuw geblinddoekte boom,

te doof geworden om het kraken van zijn hout te horen

wanneer een jonge, hongerige bijl hem omhakt.

Winterverhaal - Paul Snoek (Uit : Welkom in mijn onderwereld)

Stilaan

I've grown accustomed to the way

you hurled us into space

I'll never make that trip

Tears all rusted on my face

and I'm just an empty place

where your love used to fit

Uit : Take it down - John Hiatt (music and lyrics : John Hiatt)

Nieuw

Mijn groots nieuwjaar. Was aanvang ooit zo schoon

Als deze, nu me in nieuw licht opengaat

De streek, het dorp, het huis, waarin ik woon,

En om mij zee en duin, veld, weg en straat.

O lieven die ik nu nog anders ken

Dan voorge jaren, luister naar mijn toon,

Meer nog dan naar mijn woorden, want ik ben

Niet wijzer van gedachten, maar de zoon

Van Lethe: helpt me opdat ik weer te leven wen.

Nieuwjaarsmorgen VI - Albert Verwey (Uit : Het zichtbaar geheim)

Mag

Het mag...

Ik mag

nabij zijn

Jij mag

dichtbij zijn

De tranen mogen

De stilte mag

De vragende blik mag

De twijfels mogen

en dan zal blijken :

het geluk mag...

Slapeloosheid

Het afgesloofde lover van de beuken

waarin de vossen van november jagen

- bij bladerval, hier mijn moeder treuren;

ze zong en streelde mij. Ze gaf mij namen

van vogels - mees en vink. Warm van gebeden

doorliepen wij de laan. 'k Droeg de lantaren.

Op 't landhuis hoorden wij piano spelen,

doorheen de lissen, over 't zieke vijverwater.

- Gedroomde kaars, hoelang nog zult gij branden?

Maria zit naast mij. Stenen en sterren

vallen op tafel, langs mijn dor-bevreesde wangen

terwijl ik schrijf. En harde sleutelbossen

rinklen. In 't vunzig voshol van mijn werken

belaagt een spin een mier. De wortels rotten.

Bronnen der slapeloosheid (VIII) - Maurice Gilliams (uit : Bronnen der slapeloosheid)

Kookpan

Een vrouw wordt opgevuld en leeggehaald

af en toe

kan ze ook poëtisch zijn

wanneer de kinderen

tussen vogels en vlinders

de laan zijn uitgestuurd

om in haar kookpan

een hartig

gedicht te bereiden

Poëtisch - Jo Gisekin (uit : Klein huisboek)

Verwachting

Het pad

dat we net betreden

vérder gaan

al zullen we soms eens struikelen

bang of verdrietig achterom kijken

Kies hier mee voor !

December

Volgend jaar kruip ik in december in mijn bed...

Dagverloop

Piekerend

Berustend

Hoopvol

Snikkend

Verscheurd

Vertwijfeld

Verwachtingsvol

Vertrouwend

Verward

Onthutst

Versuft

Verdrietig

Verontrust

Vertrouwend

Verdwaald

Uiteengereten

Paniekerig

Verkommerd

Vernauwd

Verknipt

Vergeten

Verknecht

Verslagen

Versmurft

Cocon

Wat is het lekker warm hier

gezellig ook

zo met mezelf

en niemand die me raken kan

niemand die me pijn kan doen

Wat is het rustig hier

echt kalm

zo met mezelf

de anderen slechts ruis op de

achtergrond

Wat is het stil hier

sober ook

zo met mezelf

maar matig meer geprikkeld door wat

buiten gebeurt

Wat is het afgesloten hier

geluidsdicht haast

zo met mezelf

niemand raakt bij mij

en ik ook niet bij hen

Wat is het alleen hier

eenzaam is het woord

zo met mezelf

een cocon waar ik straks

-dat weet ik nu al-

niet meer uitgeraak op eigen kracht

Wat is het bitter hier

onvervuld

zo met mezelf

alles wat ik hebben wil

en toch niks van wat ik eigenlijk zou willen

pijnlijk ook

Wat is het verdrietig hier

haast bodemloos

zo met mezelf

steeds verder wegzinkend

en niemand die het ziet

niemand die iets zegt

Ik ben verdwenen

ik blijf verdwijnen

en wie ziet mij nog ?

Wie hoort mij nog, nu ik geen stem meer heb,

nu ik WEG, echt weg ben

Wie mist mij nog ?

Vroeg

Mijn vroegste herinneringen

zijn weggeblazen

door de ochtendwind

of 's nachts

gestolen door kabouters

ik weet het niet

ik sliep

werd wakker

vroeg

een half uitgesproken vraag

die verdween

in het hier en nu

Inertie

Het moet gezegd.

Hier, met al mijn plichtsgevoel, mijn achterste

Vastgeroest in een versleten keukenstoel,

Hier laat ik mijn gezichtsverlies geruisloos

Als een zwarte keisteen door je handen rollen

Ginder. Ik krijg ons niet uit mijn bek.

Gooi mij niet weg.

Bewaar me. Stuur me mijn adres. Gooi me terug.

En kom ik niet als vroeger uit de tweelingster

Van je handen gevallen, dan ben ik zestig jaar

Een gitten dondersteen geruisloos ingeslagen hier

In een versleten keukenstoel.

Ik moet gezegd.

Inertie - Leonard Nolens (Uit : Een fractie van een kus)

Afdruk

Je leven

laat een afdruk na

als tenen in het natte zand

onweerlegbaar was je er net

maar de golven wissen je telkens weg

Silhouet

Uit de duizenden

herken ik

je

silhouet

gekleefd

verkleefd

op mijn

net

vlies

als een watermerk

aan elke horizon

Kijk

Wat vreemd

hoe ik vanop afstand

je kracht zie

je schoonheid

en hoe jij

je zwakte ziet

en jezelf dikker ziet

bescheidenheid siert onze ogen :

wat we zien, is niet de objectieve waarheid, de realiteit

maar een blauwdruk die onze hersenen

en ons gevoel

over de wereld leggen

je tranen stromen hulpeloos

in mijn hand

ik vang ze

maar hoef ze niet

terug te leggen

in je ogen

je blik wordt anders,

verlost van broodnodig overtollig vocht

Letters

s morgens vroeg dan beginnet al

dan komen ze dáár uit hun vierkanten hol gevallen

't is lettertuig meneer

't zijn allemaal

kakkerlakken

as ge erop trapt dan leggen ze eikes met inkt in

dat hebben ze mij toch verteld alleszins

en dan komen ze

u groeten o my god

da moetes meemaken

wá is dá zeg

s morgens vroeg staan ze daar plots lijk zot

jan en alleman ne goeiendag te wensen

'dag bloem

van je ploem

ploem

ploem'

en eeldendag paukenslag he meneer

ja maar

wa kunde daar nu nog op zeggen

niks begot

ge kunter nuldeballen aan doen

t is pure maffia

vroeger nepen ze hier al eens goe in uw kont

maar dat is er allemaal niet meer bij

allez ja

dees mensen laat ik het pats boem zeggen

dees mensen zijn anders

gelijk als bij ons

Uit : achter een vierkante vitrine - Ramsey Nasr (stadsgedicht n.a.v. opening Permeke-bibliotheek)

Hoofd

Neem

mijn hoofd

het is zo zwaar

volgeladen

met geruststellende gedachten

Neem

mijn hoofd

het vliegt haast weg

vooruitgedreven

door dromen en luchtkastelen

Neem

mijn hoofd

het verlangt

zo naar

twee handen

die richting geven

Korrelig

Soms

moet je niet al te scherp

willen kijken

Maar net

voldoende

om te zien

wat de grote lijnen zijn

Je niet verliezen

in details

Knijp je ogen halfdicht

en geniet van de belofte

die gluurt

tussen jouw oogleden

Winterlucht

De arme kilte

van de leeggekraste

winterlucht

waarin een kraai

heel onverschillig

over het reeds

jaren

vergeten landschap

trekt

als in een tekening

naar een oude

meester.

Kaal - Roland Jooris (uit : Bladstil)

Ontkenning

You may deny you love

You may deny you care

You may deny you got it bad

But you can't deny, darling,

a love affair is what we had

You may deny you miss me

and all the things you said

But you can't deny, darling,

a love affair is what he had

So don't pretend it's cool

Don't you remember

You were a fool for me

This love affair is cruel

This love affair is killing me

Now you expect me to forget

the way you smile

And the way you burned your

lips on mine

A love affiar - Lady Linn And Her Magnificent Seven (tekst en muziek : Lien De Greef)

Gemis

Ik kijk uit het raam

voel jouw afwezigheid

fysiek

als een leegte

waar ik daarnet nog vol was

van jou...

Ik bedwing me

bel je niet

roep je niet

mis je wel

ontzettend mis ik je

ik tel al af

tot de volgende keer

zó miste ik je nog nooit

ik weet dat je er toch een beetje bent

maar ik voel vooral hoeveel je er NIET bent

ik wou dat ik slapen mocht tot je hier terug aan mijn deur staat

zalige slaap waarin ik niet hoef te voelen

hoezeer dit GEMIS

schroeit

verteert

mijn keel dichtknijpt

en hoezeer het pijn doet

zo gelukkig te zijn

EN je zo te missen

Ezel

Steun op mij !

Leun op mij !

Vertrappel mij !

Veeg je voeten aan mij !

Verschop mij !

Zie mij !

Zie mij aan je voeten !

Helemaal, helemaal

van jou !

Zelfgemaakt

En als

ik zelf

schep

uit zand

uit lucht

uit water

uit vuur

zal dan werkelijk

werkelijk zijn

wat onwerkelijk

leek

toen ik nog droomde ?

Onvermogen

I gave you everything you wanted

It wasn't what you wanted

The men who love you, you hate the most

They pass through you like a ghost

Uit : So cruel - U2 (music and lyrics : U2)

Treincoupé

Hij zag haar, aan de overzij gezeten,

terwijl zij niet keek, zo nadenkend aan

als mensen in musea kunnen staan

voor 't doek waarvan zij alles willen weten.

En plotseling werd zij weer die ze eenmaal was:

opnieuw zo maar een vrouw, die, tegenover

hem, keek hoe seinpalen en brugbogen

wegsprongen uit het landschap achter 't glas.

Tot zij, onwillekeurig, met haar hand

zijn hand aanraakte, en hem weer deed keren.

Hij zag zijn vrouw tussen twee vreemde heren

en herschiep met een glimlach het verband.

Het echtpaar in de trein - Han G. Hoekstra (uit : Verzamelde gedichten)

Vasthouden

Als een wollen sjaal

als een groene wal

als een blinkend staal

jouw arm rond me

Als een wijnetiket

als een bronvermelding

als een datumstempel

jouw arm rond me

Als een wurgend touw

als een verstikkende band

als een nijpend tekort

jouw arm rond me

Jouw arm rond me : een knellend besef

Kelder

Ik daal af

tree voor tree

zij houdt mijn hand vast

het is er donkerder dan ik wou

killer dan ik hoopte

zo angstaanjagend als ik intuïtief wist

ik daal af

vastgeklonken

aan een lijn die me houvast biedt

ik ben weer kleiner

weer wreder ook

weer (on)schuldig

ik daal af

omdat daar iets ligt

wat vandaag anders maakt

en morgen helemaal mogelijk maakt

Gesneuveld

Zij stak de vensterluiken open.

Een winterdag, een grauwe mist.

daar komen rasse stappen nader:

't Zijn vier soldaten met een kist.

Wie dragen zij zo vroeg ten grave?

Een vreemde knaap, een jong soldaat.

De markt is leeg en toe de huizen,

En niemand, die er achter gaat.

Zo ver van huis alleen gestorven

In 't gasthuis van een vreemde stad,

En onbeweend naar 't graf gedragen,

Terwijl men ginds zo lief hem had!

's Morgens vroeg - Virginie Loveling (uit : Gedichten van Rosalie en Virginie Loveling)

Wilg

Wortels

wroetend op zoek

in de grond waar je werd geplant

op zoek naar wat je voedt

Stam

beetje scheef

beetje stram

doorgroefd en bemost

je houdt je sterk

Takken

waaierend naar hier

en naar daar

reikend

naar de wind

de vogels

de wolken

om mee te vliegen

waar jouw herstblad waait

Hap

Stevige kaken

sterke tanden

zijn nodig

om een hap te nemen

een hap sleur

een hap vreugde

een hap kleur

een hap leuk

Mijn leven is vol

van kleine hapjes

en grote happen

en ik proef

de eenzaamste dag

naast de nacht bij elkaar

Ik eet met groot gemak

nog enkele happen

happend naar jou

happend naar jouw buik

Eén brok, hapklaar,

één brok energie

ben jij

en ik laaf

ik dorst

ik honger

ik hap

hap-hap-hap

Terugtrekken

Brood en koffie in een baancafé

een haag van meidoorn tussen haar

en zwaar verkeer honger naar brood

maar naar u beminde nog meer.

De morgen hoog open op heimwee

de geur nog van nacht van netels

van rubber van stof in de sloten

wegwijzers naar Waterloo.

Soms moet zij gaan en alleen zijn

en wonen waar niemand haar ziet

losscheuren zichzelf uit zijn handen

alles weigeren zelfs verdriet

Het ontbijt - Aleidis Dierick (uit : Gedichten voor een man)

Stuurlui

Als de beste stuurlui aan wal staan,

wie stuurt dan mijn schip... ?

Verhuizen

Ik deed de deur achter me dicht,

veegde mijn voeten voor het laatst,

rolde mijn mat op,

stopte de sleutel in de brievenbus.

Dat was een laatste kus

over de drempel heen.

Toen kon ik met gestrekte pas

de straat aan,

tot mijn verbazing uitgewuifd

en maar door één geliefde nagekeken.

Er was de dame die haar krant las

bij het raam,

er was de man die eindeloos aan auto's

werkte, en verder stond er

hier en daar een huis waarvan ik wist

dat ik gemist zou worden,

niet wederzijds, maar toch een poos,

want alles wat je samen bent

moet je na afloop ook zien uit te zieken.

Het is bekend dat liefde

meer verteert dan koorts,

haast schaamteloos

wat pijn met mensen doet,

maar goed: ik ging de hoek om

met mijn hart onder mijn tong

en mijn haren in de wind,

ach lieveling, je had

mijn hakken moeten horen.

Zevenmijls - Bart Moeyaert (Uit : Gedichten voor gelukkige mensen)